
H Γ’ τάξη του 3ου Γυμνασίου Αγίου Νικολάου μέτρησε με σκιές ό,τι το χέρι αδυνατούσε να αγγίξει
Την εβδομάδα από 18–22 Μαΐου 2026 οι αίθουσες και η αυλή του σχολείου
μας μετατράπηκαν σε έναν ζωντανό χώρο δημιουργίας, έμπνευσης και ανακάλυψης.
Μαθητές και μαθήτριες της Γ΄ Γυμνασίου συμμετείχαν στο διαθεματικό εκπαιδευτικό
σενάριο «Ο Θαλής και η Πυραμίδα του Χέοπα», βασισμένο στο παγκοσμίως γνωστό έργο του Γάλλου μαθηματικού Ντένις Γκέτζ (1940–2010), «Το θεώρημα του παπαγάλου». Ο Γκέτζ, καθηγητής Ιστορίας και Επιστημολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII,αφιέρωσε το έργο του στην εκλαΐκευση των Μαθηματικών, παρουσιάζοντάς τα όχι ως ψυχρούς τύπους, αλλά ως μια ανθρώπινη περιπέτεια γεμάτη φιλοσοφία και φαντασία.
Το σενάριο σχεδιάστηκε και εφαρμόστηκε από τη μαθηματικό Καλληωράκη Πόπη και υλοποιήθηκε με τη συνεργασία της φιλολόγου Τσιάμου Μαρίας και του καθηγητή παράλληλης στήριξης Βιτωρούλη Μανώλη.
ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΔΕΟΣ ΣΤΗ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ
Σε συνεργατικές ομάδες με ειδικά σχεδιασμένα φύλλα εργασίας, οι μαθητές και μαθήτριες ταξίδεψαν από τη λογοτεχνική ερμηνεία και τον φιλοσοφικό προβληματισμό ως τη βιωματική εφαρμογή του Θεωρήματος του Θαλή. Με αφορμή τις αντιδράσεις του φιλοσόφου μπροστά στην πυραμίδα συζήτησαν για το δέος και τα συναισθήματα που προκαλεί το άγνωστο και για τη δύναμη του ανθρώπινου νου να υπερβαίνει τα όρια. Παράλληλα, υπογράμμισαν ότι ανέκαθεν η εξουσία προσπαθούσε να επιβληθεί μέσω του όγκου και των διαστάσεων του εντυπωσιασμού· η ίδια η πυραμίδα, ως αρχιτεκτονικό σύμβολο κυριαρχίας, το αποδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο. Τονίστηκε ακόμα ότι η μαθηματική σκέψη αποτελεί εξ ορισμού μια πράξη χειραφέτησης απέναντι σε αυτή τη λογική.
«Αφού το χέρι μου δεν μπορεί να κάνει τη μέτρηση, θα την πραγματοποιήσει ο νους μου.»
Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η ιδέα του «δημοκρατικού» ήλιου, ο οποίος «δεν κάνει διακρίσεις» και φωτίζει με τον ίδιο τρόπο τόσο τον άνθρωπο όσο και τη γιγάντια πυραμίδα. Μέσα από αυτή την παρατήρηση, οι έφηβοι κατανόησαν τις έννοιες της αναλογίας, της ομοιότητας και της μορφής.
ΜΕΤΡΩΝΤΑΣ ΤΟ «ΑΠΡΟΣΙΤΟ» ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ
Η πιο βιωματική στιγμή του εργαστηρίου πραγματοποιήθηκε στην αυλή. Με το μέτρο και τις ίδιες τους τις σκιές, οι έφηβοι εφάρμοσαν στην πράξη το Θεώρημα του Θαλή. Υπολόγισαν τα ύψη των δέντρων, της μπασκέτας και των ιστών της σημαίας, μετατρέποντας τη σχολική αυλή σε ανοιχτό εργαστήριο γεωμετρίας. Τα Μαθηματικά έπαψαν να μοιάζουν αφηρημένες έννοιες και μετουσιώθηκαν σε εμπειρία ζωής.
«ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΘΑΛΗ» & ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
Σε αυτή τη δραστηριότητα τα παιδιά κλήθηκαν να μπουν στη θέση του ίδιου του Θαλή και να γράψουν το προσωπικό του ημερολόγιο. Ένα από τα πιο αυθεντικά κείμενα, που αποτύπωσε μοναδικά τη χαρά της ανακάλυψης, ήταν του Νίκου Παναγιωτάκη:
«Αγαπητό μου ημερολόγιο, σήμερα η μέρα είχε έναν άλλο αέρα. Βρήκα μια καινούργια ανακάλυψη, ένα θεώρημα που είμαι σίγουρος πως θα αλλάξει τον κόσμο. Βρήκα τον τρόπο να μετρήσω το ύψος της πυραμίδας του Χέοπα. Στην αρχή έμοιαζε να αγγίζει τον ουρανό, με κάθε πλίνθο να ξεπερνά το ύψος του ανθρώπου. Έμοιαζα αβοήθητος. Μετά είδα τον ήλιο, έναν ήλιο που δεν κάνει διακρίσεις. Έτσι κατάφερα να δημιουργήσω ένα καινούργιο θεώρημα, για το οποίο νιώθω υπερήφανος. Υπερήφανος που ξεπέρασα τον εαυτό μου.»
Το εργαστήριο ολοκληρώθηκε με τη δημιουργία ομαδικών αφισών με θέμα «Πώς μια σκιά έγινε μαθηματική ανακάλυψη». Με γεωμετρικά σχήματα, λογοτεχνικά αποσπάσματα και εμπνευσμένα συνθήματα, τα παιδιά απέδειξαν ότι η γνώση μπορεί να γίνει δημιουργία, συνεργασία και προσωπική έκφραση και ότι ακόμη και μια απλή σκιά μπορεί να γίνει αφορμή για μια σπουδαία ανακάλυψη.
ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΠΟΥ ΧΤΙΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ
Πίσω από κάθε στιγμή έμπνευσης εκείνης της εβδομάδας υπήρχε ουσιαστική διαθεματική συνεργασία των εκπαιδευτικών. Η μαθηματικός Καλληωράκη Πόπη έφερε τη μαθηματική ακρίβεια και το όραμα, η φιλόλογος Τσιάμου Μαρία τη λογοτεχνική ματιά που μετέτρεψε έναν τύπο σε ανθρώπινη ιστορία και ο μαθηματικός της παράλληλης στήριξης Βιτωρούλης Μανώλης διασφάλισε ότι κανένας μαθητής και καμία μαθήτρια δεν έμεινε πίσω στο ταξίδι. Τρεις διαφορετικές οπτικές, ένας κοινός στόχος: να δουν οι έφηβοι και οι έφηβες ότι η γνώση και η βιωματική εμπειρία δεν περιορίζεται σε ένα και μόνο μάθημα.
Το αποτέλεσμα απέδειξε ότι όταν οι εκπαιδευτικοί συνεργάζονται με την ίδια διάθεση που ζητούν από τους μαθητές και τις μαθήτριές τους, η τάξη μετατρέπεται σε μια κοινότητα μάθησης και συλλογικής εμπειρίας που ανήκει ισότιμα σε όλους και δεν ξεχνιέται ποτέ από κανέναν.